14. xəbəri gəlirdi uzaq diyarlardan çox az-az. simvoluydu müqəddəsliyin, açarıydı xoşbəxtliyin. yeriyir insan ruhu boyunca heç xəbər etmədən. nə vaxt başlamışdı ki bu lənət? hardadı axı? niyə deyilənlər yoxdu? nə üçün aldatdılar bizi? danışdılar böyük bir yalan. danışmamışdılar bizə kukla səhnəciyin arxasında baş verənlərdən. görünəndən daha çoxuna sahibdi bizlərin sevgisi...

addımlayırdıq qürurla arxamıza belə baxmadan, azadlığa qovuşmuş tək! eləydi! bitmişdi artıq oyunumuz. ağrımırdı artıq çiyinlərimiz! yayılırdı rahatlıq damarlarımız boyunca. götürülmüşdü bu ağır məsuliyyət! gəldikdə özümə əfsus ki, sancırdı ruhum. alovlanırdı beynim. işləyirdi iliklərimə qədər nifrət və kədər! mənasını qazanmışdı sevmək! bu idi sevmək! bilmədim son günümə qədər, səndəmi ağrıyırdın ruhum kimi?! deyilmiydik biz andlar içən?! deyilmişik..

bitsə belə gözlə görünən reallıqda, bir yerlərdə yenidən cücərdi yenədə. tapdalayırdıq biz ikimiz hər cücərəndə ki, qalmamışdı bir mənası. baxmayaraq qürura, reallığa, və baş vermiş bütün o müqəddəs anlara! qaldı anlaşılmaz böyük bir sirr olaraq bizim üçün, sevmək...